Ενας σκύλος και μια γάτα συμβιώνουν ειρηνικά στο σπίτι ενός ανθρώπου. Μια μέρα, την ώρα της φιλοσοφικής σιέστας, ο σκύλος σκέφτεται για το αφεντικό του: «Αυτός ο τύπος με ταΐζει, με ποτίζει, με βγάζει βόλτα, μου προσφέρει στέγη και προστασία, με περιθάλπει όταν αρρωσταίνω, με χαϊδεύει... Τελικά, πρέπει να είναι ΘΕΟΣ!»
Και η γάτα: «Αυτός ο τύπος με ταΐζει, με ποτίζει, με βγάζει βόλτα, μου προσφέρει στέγη και προστασία, με περιθάλπει όταν αρρωσταίνω, με χαϊδεύει... Τελικά, ΕΙΜΑΙ ΘΕΑ!».

Τίποτα δεν είναι όπως το βλέπουμε, ειδικά όταν δεν είμαστε οι μοναδικοί παρατηρητές του. Δεν ήταν απαραίτητη η διατύπωση της θεωρίας των κβάντων και η εμφάνιση του Σρέντιγκερ με την περίφημη, μισοζώντανη – μισοπεθαμένη, γάτα του, για να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Κατά βάθος, το ξέραμε από τότε που οι πρώτοι φιλόσοφοι αναρωτήθηκαν αν, όταν κλείνουμε τα μάτια μας, ο κόσμος εξακολουθεί να υπάρχει.

Τελευταία, έχει ξεσπάσει μια διαμάχη ανάμεσα σε δυο ανθρώπους με, σχεδόν ισοδύναμη, πρόσβαση στα media που έχει να κάνει με τα ζώα και τα δικαιώματά τους: Εχουμε δικαίωμα να στειρώνουμε τα αδέσποτα, χωρίς να ζητάμε την άδεια κανενός (και ειδικά των ιδίων)

Ενας αναγνώστης που παρακολουθεί στενά αυτή την αψιμαχία, μου γράφει:

«Δεν μπορώ να δω τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο δίκιο του ενός και το άδικο του άλλου. Ο ένας ισχυρίζεται πως, τα ζώα έχουν δικαίωμα στη φυσική επιβίωση. Και η στείρωση, σε κάθε περίπτωση (αφού τα ζώα δεν μπορούν να δώσουν τη συγκατάθεσή τους) είναι μια επιδρομική διαδικασία, καταδικαστέα από κάθε άποψη.

Ο άλλος λέει ότι σε μια κοινωνία που απέχει παρασάγγας από την ουτοπική, η στείρωση είναι επιβεβλημένη για λόγους, εύκολα κατανοητούς: Τα αδέσποτα ζώα πέφτουν θύματα της αφιλόξενης πόλης, αν δεν γίνουν πρώτα θύτες (προκαλώντας τροχαία, μεταφέροντας μολυσματικές ασθένειες κλπ).

Εγώ λέω ότι, τόσα χρόνια, η αστική πανίδα αυτορρυθμίζεται, ανεξάρτητα από τις προθέσεις των ανθρώπων. Οι άνθρωποι παρατάνε ζώα στους δρόμους εδώ και δεκαετίες, άλλοι στειρώνουν σωρηδόν, τα αυτοκίνητα παρασέρνουν αδέσποτα κάθε βράδυ στις λεωφόρους, κι όμως, η γειτονιά μου έχει πάντα δυο ντουζίνες γάτες και δυο – τρεις πλάνητες σκύλους. Πως γίνεται αυτό Δεν ξέρω. Φαίνεται πως το μυστήριο της ζωής επεκτείνεται και στην πόλη. Και γιατί όχι δηλαδή»

Ενδιαφέρουσα οπτική. Ισως η απάντηση να είναι ότι, κανένας μας δεν είναι Θεός. Αυτό θα σήμαινε όμως ότι, όσο απορρίπτουμε το παρεμβατικό δικαίωμα των άλλων, τόσο θα πρέπει να συγκρατούμε και τη δική μας αντιπαρεμβατική πρόθεση. Δηλαδή να δεχτούμε, όχι ότι «κάθε δράση πυροδοτεί μια και μοναδική αντίδραση» (αυτή η θεωρία έχει προ πολλού καταρρεύσει) αλλά ότι η κάθε δράση ΕΙΝΑΙ και αντίδραση – και αντίστροφα. Αυτό το παράδοξο, ούτε η κβαντική φυσική δεν θα μπορούσε να το ερμηνεύσει...